Czekanie

Jeśli czekasz na kogoś lub na coś, to weź pod uwagę, że to czekanie może być bezpowrotną stratą czasu. Podczas czekania może umknąć coś ważnego, o wiele bardziej ważniejszego niż to, na co się czeka. W końcu też, wbrew pozorom, możesz nie mieć tyle czasu i cierpliwości, by czekać na kogoś lub na coś bez końca, bezterminowo albo chociaż do jakiegoś terminu, który nawet wypowiedziany i szczerze obiecany, może przecież nigdy nie zostać dotrzymany, o czym na pewno nie dowiesz się w odpowiednim, właściwym czasie, zatem poczujesz się oszukany. Czekanie może okazać się udręką i torturą, którą sami sobie zadamy, godząc się na nie, pełni wiary w dobro i uczciwość tych, z którymi mamy do czynienia. A oni przecież mogą okazać się zwykłymi nieudacznikami, którzy nie tylko nie poradzą sobie z nami, ale też ze sobą i swoimi emocjami, zmiennymi nastrojami i zobowiązaniami, które porzucą na pierwszym zakręcie drogi życia, bez jakiejkolwiek informacji zwrotnej.
Czekasz, czekasz i myślisz sobie, że nic złego się nie dzieje. I nawet nie zastanawiasz się nad tym, co będzie, jeśli się nie doczekasz, jeśli na końcu tego zwykle zawsze zbyt długiego czekania nie będzie dla ciebie nie tylko tej konkretnej, oczekiwanej, ale wręcz żadnej nagrody. A przecież wtedy z pewnością będziesz bardzo zawiedziony, poczujesz pustkę i ogromne rozczarowanie.
Czekanie jest jak telewizor pozostawiony w trybie stand-by. Niby wyłączony, ale jednak będący w oczekiwaniu na włączenie, które może nastąpić w każdej chwili, ale też nie wiadomo kiedy lub – o zgrozo! – nigdy, a przecież prąd i energia ciągle są pobierane. Tryb stand-by nie jest bezpłatny i z pewnością pojawi się za niego rachunek. 
Czekanie może być miłe i przyjemne, jednak pod warunkiem, że nie trwa zbyt długo, że są jakieś rzeczy, substytuty, zamienniki łagodzące tę ogromną niedogodność i że na końcu ostatecznie otrzyma się to, na co się czekało. Tylko oby wtedy jeszcze zależało nam na tym, na co czekaliśmy i by było to możliwe, bo przecież realia zmieniają się lub mogą się zmienić każdego dnia i to, co wczoraj było warte czekania, dziś może okazać się zwykłą stratą czasu, a jutro wręcz mrzonką. 
Ktoś jednak może chcieć czekać na wielką niewiadomą, czyli na coś, co może nigdy nie nastąpić, a drogę do celu potraktować jako wartość nadrzędną, cel sam w sobie. W końcu też cena czekania aż wreszcie wszystko będzie takie, jakie być powinno, może okazać się zbyt wysoka, by można było cieszyć się sukcesem i uznać sprawę za wygraną.
Jest jeszcze jedna rzecz na końcu każdej drogi czekania, a jest nią niepewność tego, czy to, na co czekaliśmy, warte było naszego poświęcenia. 

Cudze życie

Można żyć własnym życiem, mieć pomysł na siebie, na spędzanie wolnego czasu i samemu wychodzić z wszelkiego rodzaju inicjatywą. Można opowiadać o czymś ciekawym lub też o sobie i swoim życiu. Można po prostu robić coś swojego lub dla kontrastu żyć cudzym życiem, nie tylko jednej osoby, ale nawet wielu osób, zwłaszcza jeśli z różnych powodów ma się dużo znajomych. Zatem można tylko i wyłącznie podczepiać się pod gotowca, czyli pod to, co mówią, planują i robią inni, być i żyć wyłącznie na ich zasadach, i mieć to, co oni, i w ten sposób czuć się nawet bardzo spełnionym i potrzebnym. Bo przecież, jeśli ktoś gdzieś mnie chce i potrzebuje, a przecież wszyscy mnie chcą i potrzebują, to znaczy, że jestem taki fajny i dlatego rozchwytywany. Ciągle coś. Nie muszę niczego wymyślać i nie muszę mieć pomysłów na siebie, w ogóle nie muszę myśleć, zastanawiać się nad czymkolwiek i główkować, bo to inni stale mają pomysł, który przy okazji staje się i jest pomysłem dla mnie i na mnie, zatem w zupełności wystarczy, że podepnę się pod innych i będę żył ich fajnym życiem, które przecież będzie teraz moje. To nie szkodzi, że nie będzie w tym nic naprawdę mojego i tylko mojego, bo po prostu fizycznie będę w tym. Takie coś po prostu mi odpowiada i wcale nie przeszkadza. To nawet lepiej jeśli problemy, o których będziemy rozmawiać, też nie będą moje, tylko innych ludzi. To wcale nie jest i nie będzie cudze, ale właśnie moje, bo to przecież całe moje życie, a innym wara od tego.

Stymulacja

Niektórzy ludzie są jak dzieci, które do działania potrzebują nieustannej stymulacji i które zrobią wszystko, aby ją znaleźć, nawet tam, gdzie być nie powinna. Chodzi o to, aby nieustannie być w ruchu, w zasadzie bez większej i dłuższej chwili wytchnienie, by z jednej intensywnej czynności przechodzić w następną, i tak bez końca. No… może czasami z odrobiną jakiejś tam przerwy, ale to naprawdę odrobiną, bo przecież gdzieś – powiedźmy, że w tyle głowy – jest świadomość, że bezruch może zabić, zatem oczywiste jest, że trzeba działać, i to jak najszybciej, niezwłocznie, bo przecież nikt nie chce mieć do czynienia z rzeczami ostatecznymi. Zatem szukane są możliwości działania i następuje działanie, bez większego i głębszego namysłu. Włączany jest (na)pęd i już. Tkwi się w, i jest tylko tu i teraz, ani chwili wcześniej i ani chwili później, z tym, że to, co ewentualnie ma być później, zawsze może się jednak zmienić, zwłaszcza gdy pojawi się jakiś nowy bodziec, stymulator, coś potencjalnie ważnego albo i błahego, ale z czego można przecież zrobić coś naprawdę wielkiego. Wówczas wcześniejsze zobowiązania tracą swą moc i ważność, zupełnie jak z terminem spożycia, który zawsze tak raptownie i nagle mija. Tak więc wcześniejsze zobowiązania po prostu przestają działać lub nawet istnieć, zupełnie tak, jakby ich nigdy wcześniej nie było. Nowa stymulacja przebija tę starą i teraz to ona rządzi wszystkim. Nowe wypiera stare! – to jest logiczne i oczywiste, i trzeba to zrozumieć! Ważne, o ile nie najważniejsze, by nie ustały stymulacje, bo to mogłoby oznaczać śmierć jeszcze za życia, a do tego przecież za wszelką cenę nie można dopuścić. Jeśli tylko można, to trzeba być zajebistym! – cokolwiek to znaczy i czymkolwiek to jest.

Bliskość i dystans

Bliskość to coś, co każdy z nas bardzo potrzebuje, nawet jeśli się do tego nie przyznaje, od tego ucieka lub twierdzi, że tego nie czuje. To intymna relacja, co najmniej między dwojgiem ludzi, która nie musi polegać na kontaktach fizycznych lub seksualnych. To silna więź łącząca, w której szuka się nieustannego wzajemnego kontaktu i sposobu potwierdzenia tego, co jest, poprzez nie tylko słowa, ale i czyny. 
Bywa bliskość taka naprawdę bardzo pożądana, ale z jakichś powodów, czy też na przykład uwarunkowań rodzinnych lub społecznych niechciana, która chociaż bardzo przyciąga i pociąga, jest silnie odpychana. Bliskość, która w zamian otrzymuje dystans, czyli cierpienie, chociaż nikt za to, co dobre nie zasługuje na takie odwzajemnienie. 

Dystans to coś, co dzieli ludzi, nawet wówczas, gdy teoretycznie i z jakichś względów blisko im do siebie. To zaprzeczenie tego, czym jest bliskość. To budowanie różnego rodzaju barier i muru z każdej możliwej strony, o które inni się obijają i odbijają, pozostając bez możliwości dotarcia do środka. 

Dystans to także rodzaj refleksji, którą można mieć na jakieś sprawy i w stosunku do ludzi. Tę refleksję wypracowuje się zwykle po upływie jakiegoś na ogół raczej dłuższego niż krótkiego czasu. W tym przypadku emocje opadają i zaczyna być możliwa bardziej realna ocena tego, co było i może jeszcze jest. To perspektywa, z której mogą być widoczne rzeczy wcześniej niezauważalne, niewidziane, perspektywa mogąca przynieść spokój i zrozumienie. 

Bliskością nie zbudujesz dystansu, chociaż – co absurdalne – w zamian za bliskość możesz otrzymać dystans. Dystansem nie zbudujesz bliskości i raczej pewne też jest, że za dystans nie otrzymasz bliskości. Jeśli jesteś z kimś blisko, to nie może być mowy o dystansie, natomiast jeśli jest dystans, to nie może być mowy o bliskości. 

Czytaj też "Bliskość i dalekość" oraz "Oddalenie". 

Autorefleksja

Niemal każdemu dość łatwo przychodzi krytyczna, surowa ocena innych ludzi, której nie towarzyszy dłuższa obserwacja ani tym bardziej próba zrozumienia. Nie ma żadnej pobłażliwości ani łatwości wybaczania zaniedbań, nawet całkiem małych i niezbyt ważnych spraw, które każdy stosuje wobec siebie, zawsze ze zrozumieniem tłumacząc czymś swoje konkretne zachowanie oraz uchybienia w kwestiach niejednokrotnie bardzo istotnych. Zastajemy kogoś w jakiejś konkretnej sytuacji, która trwa jakąś chwilę, i już jakoby wszystko wiemy, choć tak naprawdę najczęściej nie wiemy i nie rozumiemy zupełnie niczego lub o wiele za mało, by móc serwować wyroki. W takich okolicznościach najlepiej byłoby pokusić się o autorefleksję, czyli możliwość samonaprawienia, najlepiej takiego trwałego, a nie chwilowego. Należy zastanowić się nad sobą, własnym postępowaniem, reakcjami oraz poglądami, które się wyznaje. Można też porównać to z tym, co było kiedyś tam, wcześniej. Nie jest tak, że to inni zawsze się mylą, a ja zawsze mam rację. Tyle tylko, że autorefleksja wcale nie jest taka prosta, a już szczególnie wtedy, gdy na innych patrzy się z góry, gdy nie ma się do siebie dystansu i mimo zakazów oraz nakazów pozwala sobie na dużo więcej, mając gdzieś innych i zachodzące relacje. 
Refleksja nad własnym zachowaniem i pójście po rozum do głowy mogą nastąpić niemal w każdej chwili, chociażby pod wpływem rozmowy z kimś, czytania jakiejś książki, artykułu w prasie, oglądania programu w telewizji lub też buszowania po internecie. W końcu też w wyniku przemyśleń nad tym, co i jak się robi, w wyniku tego, co się dzieje, jakichś przeżyć i życiowych doświadczeń. Ważna jest także krytyka, z którą ktoś się spotka. Jej sposób podania nie jest obojętny i bez znaczenia, dlatego – aby osiągnąć zamierzony efekt – krytyka powinna uwzględniać możliwości odbiorcy. Jednak – niestety – zamiast zastanowienia się nad sobą może też, jakoby w wyniku samoobrony, nastąpić atak na krytykującego. W ten sposób zamiast czegoś, co mogło być pożyteczne i konstruktywne dla obu stron, dochodzi do niepotrzebnej konfrontacji, której konsekwencją, zamiast wzajemnego zrozumienia i porozumienia, może być jeszcze większe niedogadanie i nieporozumienie. 

Dyskrecja a paplanina

Dyskrecja jest rodzajem tajemnicy, która gdy komuś zostanie powierzona, to powinna już u niego pozostać. Tyle teoria, która występuje w postaci praktyki, ale też – chyba dość często – pozostaje jednak tylko teorią. W praktyce może to jednak wyglądać co najmniej trochę inaczej, nieco łagodniej i mniej restrykcyjnie dla osoby, która to jakoby tajemnicy ma dochować. Konsekwencje może ponieść co najwyżej ta osoba, która powierzyła komuś niedochowany sekret. No bo w końcu co grozi komuś, kto nie będzie zbytnio dyskretny? Może jedynie to, że nikt świadomy tego faktu nie powierzy mu już niczego w sekrecie? A może wręcz przeciwnie? Może to będzie taki specjalny sposób na przekazywanie informacji, które jako te dyskretne, są bardziej wyszeptywane z jednych ust do drugiego ucha, a potem kolejnych uszu i może też podawane dalej, w zasadzie nigdy nie stając się głośną sprawą, o której publicznie i z każdym się dyskutuje? 
Dość często osoby, które deklarują, że zależy im na dyskrecji, zazwyczaj same dyskretne nie są i – chcący lub niechcący – paplają na prawo i lewo to i owo o kimś tam, niby jakimś jednym i drugim, przy okazji podając na tyle dużo detali i szczegółów, że osoba, o której mowa może zostać rozpoznana przez słuchacza. Pozorne i komfortowe małe prawdopodobieństwo znajomości może nie zadziałać. Wtedy to dyskrecja bezpowrotnie tryska niczym bańka mydlana, po której może pozostać tylko tłusty ślad na podłodze. Po zniknięciu dyskrecji pozostaje zaś niesmak, a człowiek zaczyna lub powinien zacząć się zastanawiać nie nad tym, czego słucha, ale przede wszystkim nad tym, co i do kogo mówi, gdyż trudno przewidzieć ewentualne konsekwencje informacji puszczanej przez paplarza ot tak, po prostu, pocztą pantoflową, wciąż dalej i dalej, nie wiadomo po co i do kogo. 
A może to klauzula nadanej tajności powoduje u innych wypływ tych informacji na szersze wody? Może pokusa, by sekret komuś przekazać i nie zatrzymywać go wyłącznie dla siebie, jest zbyt ogromna? A może sprawy bez nadanej im klauzuli poufności wydają się wręcz nieciekawe, banalne, i to nawet wówczas, gdy wcale banalne nie są? 
O sprawach dyskretnych, czyli jakichś mniejszych lub większych cudzych tajemnicach, zwłaszcza tych powierzonych nam przez inne osoby, najlepiej w ogóle z nikim nie dyskutować, ale jeśli już język świerzbi i jest taka konieczność, by sobie pogadać, by się wygadać z tego, co się wie, wówczas można rozmawiać z innymi ludźmi, ale tylko i wyłącznie w taki sposób, by nie była możliwa identyfikacja osoby, której dotyczy to, o czym mowa na jej temat. 

Widmo

Czasami dzieje się tak dziwnie, że człowiek zamiast tego, co jest rzeczywiste, faktyczne i bliskie, widzi rzeczy abstrakcyjne, wydumane lub w swoisty sposób dopowiedziane, wynikające najczęściej z jego wcześniejszych doświadczeń albo ich braku, rzeczy nie mające miejsca, choć mogące inaczej wyglądać, zupełnie odległe, dalekie, takie osobliwe widmo. Skupiony na sobie i użalaniu się nad sobą, co nazywa cierpieniem, a co niekoniecznie nim jest lub w ogóle powinno być, nie zauważa faktów, za to widzi jakieś widmo, nie coś miłego i fajnego, ale jakieś zło, wręcz tragedię czy katastrofę, czyli to, co z jakichś powodów chce widzieć. Tak kończą się próby dopasowania rzeczywistości do różnych teorii, których pełno jest w głowie, do wybujałej fantazji, która kieruje na manowce, za to zgodnie z oczekiwaniami. Widmo, choć przecież nawet nie istnieje, staje się realne i jako alternatywa zastępuje rzeczywistość, zmieniając ją na gorszą niż jest.

Luka

Czasami patrzysz na niebo i widzisz same chmury, a mimo to świeci słońce, które pomiędzy licznymi chmurami znajduje lukę, przez którą przedziera się z promieniami, i mimo dość pochmurnego dnia, jest ładnie, słonecznie i ciepło. Tak samo jest z ludźmi. By się spotkać i dostrzec nawzajem, potrzebują odpowiedniej luki w czasie, miejscu i przestrzeni, która im na to pozwoli. Bez niej nie przebiją się do siebie, i nawet gdy będą blisko, nie dotrą do siebie, a może jeszcze wręcz poranią siebie nawzajem. W końcu też mogą nawet nie zauważyć tego, co naprawdę mogłoby zaistnieć. Rozminą się, rozejdą, każdy w swoją stronę, i zamiast czegoś wartościowego, nie stworzą niczego.
Czasami jedna mała chmurka przysłania słońce i robi cień, tak samo ludziom jakieś jedno nieporozumienie lub niedogadanie przysłania lub może przysłonić to, co dla nich najważniejsze - bliskość, czułość i bycie razem.

Prezent i efekt WOW

Prezent to coś, czym obdarowujemy innych ludzi, zwykle bliższych, znajomych, przyjaciół, członków rodziny niż dalszych lub obcych. To także coś, co otrzymujemy od innych, i to nie raz, nie dwa, ale niezliczoną ilość razy już choćby w ciągu roku, a co dopiero życia. Okazji zwykle jest sporo – urodziny, imieniny, święta, jakieś rocznice i jubileusze lub wręcz bez okazji, ot tak, ad hoc. Tylko czy zawsze są pomysły na to, co ma być prezentem, zwłaszcza tym naprawdę trafionym, może wręcz wyczekiwanym i pożądanym? Ile razy możemy wymyślić coś oryginalnego, niepowtarzalnego i z końcowym efektem WOW? Rzecz przecież nie dotyczy tylko jednej osoby, ale wręcz całego grona ludzi, których mamy wokół. W końcu też na pewnym etapie życia można zacząć się zastanawiać nad tym, czy na pewno potrzebna jest jakakolwiek, nawet ta celnie trafiona, kolejna rzecz? 
Prezent nie zawsze jest potrzebny, a jeśli już musi być, bo tak wypada, bo chodzi o to, by nie przyjść do kogoś z tak zwaną gołą, pustą ręką i by przynieść cokolwiek, to niech będzie rzeczą użytkową, o którą przecież wcześniej można dopytać obdarowywanego. Wówczas co prawda nie będzie niespodzianki (a kto powiedział, że prezent musi być niespodzianką?), ale nie będzie też rozczarowania i robienia dobrych min do czegoś, co jest nietrafione. Nie będzie udawania przyjemności, której nie ma i ewentualnego puszczania czegoś dalej w obieg, na przykład do jakiejś cioci lub jakiegoś wujka, u których się bywa, ale może za którymi się nie przepada. 
Dobry, trafiony prezent to prawdziwa rzadkość. Zdarza się, można go od kogoś otrzymać i samemu też podarować, ale z pewnością nie może się powtarzać za każdym razem, przy kolejnej okazji, bo to po prostu niemożliwe. Efekt WOW można osiągnąć, ale tylko jeden raz lub może raptem kilka razy. Tylko ten, kto cię naprawdę zna i kto słucha tego, co mówisz, kto wie, co robisz, jest w stanie dokładnie wstrzelić się w punkt, trafić w sedno, dokładnie w to, co rzeczywiście możesz chcieć mieć, przeżyć lub otrzymać jako prezent, co zrobi naprawdę duże wrażenie, a może też poruszy emocje i co zapamiętasz nie tylko przez chwilę, ale na zawsze.

Pogarda

Nie dość, że ten świat, mimo doskonałego urządzenia, nie jest idealny, to jeszcze do tego ludzie dalecy są od ideału i niejednokrotnie zdarza się, że w relacjach między sobą posługują się pogardą. Mądry mniej lub bardziej gardzi głupcem, a ten odpłaca mu wzajemnością, zatem głupiec gardzi mędrcem. Bogaty i wykształcony ma w pogardzie biednego i niewykształconego. I choć pozory mogą wyglądać inaczej, to jednak, gdy się tylko uważnie popatrzy, a zwłaszcza posłucha, to dostrzeże się i usłyszy ten subtelny, ale jakże istotny brak podziwu nad sobą nawzajem, za to łatwość oceny, bez wchodzenia w szczegóły i bez próby ich zrozumienia, co jest bardzo istotne, jeśli chce się występować w roli krytyka. 

W pogardzie nikt nie chce niczego wiedzieć i rozumieć. Jest surowa ocena wynikająca z porównania do siebie samego i własnych doświadczeń oraz możliwości. Tak więc można się zastanawiać na przykład nad tym, dlaczego ktoś nie umie pływać albo nie ma prawa jazdy. W obu tych przykładowych przypadkach nad tymi sprawami zastanawiają się jedynie ci, którzy adekwatnie umieją już pływać lub jeździć, czyli mają prawo jazdy. Ktoś, kto osiąga pewien etap, choćby awansowania w pracy na wysokie stanowiska, dość często zapomina o przeszłości i drodze prowadzącej do teraźniejszości, przestaje rozumieć tych, którzy są pod nim, i to nawet wówczas, gdy wcześniej był niżej i gdy zaczynał w zasadzie od niczego.
Na świecie jest niewielu autentycznych filantropów, którzy niosą dobro z potrzeby serca, chęci pomocy, potrzeby pochylenia się nad drugim człowiekiem i jego problemami, wysłuchania go i zrozumienia, ale nie we własnych kryteriach, lecz w tych, w których ten ktoś się porusza, funkcjonuje, tak aby był w stanie naprawdę coś zrozumieć. Zwykle za tak zwaną bezinteresowną chęcią niesienia pomocy kryją się jakieś korzyści tego, który tę pomoc niesie, a o których oczywiście nikt nigdy nie mówi, by nie zepsuć tego, co tak ładnie wygląda i poprawia wizerunek.
Różnimy się od siebie na wiele sposobów, i to się nigdy nie zmieni, ale nad tym, jak traktujemy siebie nawzajem zawsze warto pracować, by życie było przyjemniejsze już na poziomie drobiazgów, o wielkich sprawach nawet nie wspominając, gdyż są oczywistością.