Śmierć

Na ogół wszyscy boimy się śmierci. Nie chcemy umierać, bo z umieraniem jest nam nie po drodze, bo jakoś tak trudno nam iść w nieznane. Boimy się, bo nie wiemy, co będzie po drugiej stronie, o ile druga strona w ogóle istnieje. Bez względu na to w kogo lub w co wierzymy, to istnienie drugiej strony raczej wolelibyśmy mieć zapewnione. To miejsce – oaza spokoju i łagodności – gdzie z łatwością się odnajdziemy i gdzie czekają nasi bliscy, którzy już wcześniej odeszli z tego świata. 
Wszystkich nas czeka śmierć, na którą w normalnych okolicznościach zwykle nikt nie czeka. Jest niechciana, a jednak do każdego przypisana. 
Tak naprawdę śmierć to ostateczny cel życia, a wiedzie do niego jedyna naprawdę pewna i konkretna droga, po której kroczymy od momentu narodzin. Nic na świecie nie jest bardziej pewne, co nie oznacza, że łatwo to przyjąć i się z tym pogodzić. Trudno wyobrazić sobie śmierć i ostateczną utratę kogoś bliskiego, a jeszcze gorzej jest, gdy próbujemy sobie wyobrazić siebie w procesie odchodzenia. Smutno jest, gdy ktoś umiera jeszcze za życia. 
Bez względu na wszystko, całe nasze dobro i niechęć do ostateczności, nie uciekniemy od śmierci, i czy chcemy, czy nie chcemy, to dojść musimy do kresu i zakończyć to, co było życiem, tym fizycznym, tu na ziemi. 

(Czytaj też wpis pt. „Nieuchronność".) 

Życie

Jakże piękne i różnorodne jest życie i możliwości, które ze sobą niesie. Dopóki żyjesz, przynajmniej teoretycznie, możesz wszystko i to na wiele różnych sposobów. Wybór zależy od ciebie i należy tylko do ciebie. Bierz to, co chcesz, a zostaw to, czego nie chcesz lub nie możesz wziąć. Miksuj dowolnie z różnych dziedzin i żyj po swojemu, by było ci dobrze, wygodnie, ciekawie. Oczywiście wszystko w ramach posiadanych możliwości, bo bez nich to nie odbijesz się od ziemi i nie za wysoko podskoczysz. Za to zawsze możesz żyć tak, jak chcesz w sferze marzeń. A podobno wizualizowanie sobie tego, co ma być, sprawia, że oczywiście nie od razu, ale po jakimś trudnym do określenia czasie, na ogół jednak dłuższym niż krótszym, w końcu zaczyna się to dziać. Może zatem warto spróbować? W zasadzie nie ma nic do stracenia, a już zwłaszcza wówczas, gdy jest się młodym człowiekiem. 

Żeby żyć, trzeba być, tu i teraz, łapać każdą chwilę, a nie spać na jawie i niczym zjawa, być obecnym, ale nieprzytomnym w swej obecności. 

Potrzeba ucieczki i potrzeba powrotu

Potrzeby są dwie. Jedna uciec chce, na długo lub choćby tylko na chwilę, kawałek stąd lub jak najdalej. Byle z dala od tego, co tu i teraz. Niech będzie stare, ale z oddali, lub nowe, inne, gdzieś tam, bo im bardziej mnie nie ma, tym jestem szczęśliwszy. Ucieczka może się udać jeśli tylko nie zabiorę ze sobą głowy pełnej kłopotów, problemów i nadmiaru wspomnień.

Potrzeby są dwie. Jedna powrotu chce do tego co znane, bezpieczne i pewne, nawet jeśli to nudne. Powrotu do normalności, codzienności, powtarzalnego rytmu dnia, tygodnia, miesiąca, roku. Powrotu do urlopów, weekendów, świąt i dni powszednich spędzanych z bliskimi. Powrotu do odpoczynku, relaksu i wytchnienia od zgiełku, nicnierobienia, leżenia w ciepełku i picia pyszności. Powrotów do samych przyjemności, pływania, tańczenia, zabawy, żartów i śmiechu.

Tęsknię

Tęsknię za tobą, gdy jesteś, niby tuż obok, ale jakoś tak daleko, lub gdy cię nie ma, gdy nie wiem gdzie jesteś i co się z tobą dzieje. Tęsknię, gdy przepadasz w swej zajętości i zapominasz, że w ogóle jestem. Tęsknię za twoją twarzą i rękoma, za bliskością, wzajemną serdecznością i życzliwością, spokojem i opanowaniem. Tęsknię za wspólnym czasem spędzanym tak po prostu, na czymkolwiek, byle razem, na wszystkim i niczym, miło, zabawnie. Tęsknię za miłością, o której nawet jeśli się nic nie mówi, to po prostu czuje ją w sobie i na sobie. Tęsknię za przyjaźnią niosącą radość i zrozumienie, pełną nauki siebie nawzajem i wszystkiego co dobre. Tęsknię za spontanicznością i każdą podróżą – krótką lub długą, za zwiedzaniem, poznawaniem, odkrywaniem. Tęsknię za morzem, lasem, pociągami i zawsze na koniec dnia wygodnym łóżkiem do spania. Tęsknię za drugą szansą, gdy pierwszą przeoczę lub zmarnuję. Tęsknię za mądrością, normalnością, powtarzalnością, trwałością i przewidywalnością w czasach, gdy zwycięża głupota i kłamstwo, a wszystko jest tylko chwilowe i kruche, niczym szkło, kryształ, porcelana.

Nie tęsknię

Nie tęsknię za kłótniami, krzykami i wyzwiskami wyrzucanymi z siebie w chwilach złości. Nie tęsknię za przemocą, agresją i siłowymi rozwiązaniami. Nie tęsknię za nienawiścią, złością, pogardą, kpiną i ironią. Nie tęsknię za fałszywym uśmiechem i udawaną bliskością. Nie tęsknię za prostactwem, złośliwością, bezczelnością i pozoranctwem. Nie tęsknię  za głupotą, brzydotą i bylejakością. Nie tęsknię za chaosem i jego konsekwencjami, za brakiem zdecydowania. Nie tęsknię za upartością osła, który – tylko z sobie wiadomych powodów – nagle się zacina, staje w miejscu i nie chce ruszyć dalej do przodu. Nie tęsknię za dziecinadą i błaznowaniem, siedzeniem w telefonie, permanentnym byciem w kontakcie i nieustannym sprawdzaniem wszystkiego i niczego. Nie tęsknię za beznadzieją, obojętnością i jej okazywaniem. Nie tęsknię za samotnością odczuwaną w tłumie, w pojedynkę i we dwoje. Nie tęsknię za przemilczeniami tego, co powinno być przegadane i za wiecznym chowaniem głowy w piasek. Nie tęsknię za zbytnio nadymaną powagą i dowcipami, które nie bawią. Nie tęsknię za zamiataniem pod dywan i udawaniem, że wszystko jest w porządku i nic się nie stało. Nie tęsknię za rozlazłością i pogrążaniem się w lenistwie, zobojętnieniu, nicości. Nie tęsknię za brakiem obowiązkowości i bagatelizowaniem wszystkiego i wszystkich.

Polowanie, nękanie, zwalczanie

Ludzie polują na siebie nawzajem i to niekoniecznie, by adorować, randkować, miło i przyjemnie spędzać razem czas, ale też dla samej, dziwnej przyjemności i satysfakcji związanej z jakąś formą na ogół cichego, niezauważalnego, nie rzucającego się w oczy nękania. Niby wszystko jest w porządku, a jednak w porządku nie jest. Coś nie gra tak, jak grać powinno, ale zauważa to tylko osoba, która jest nękana. To mogą być na przykład polecenia lub przypomnienia pisemnie wydawane podwładnemu przez przełożonego, ale także upomnienia wysyłane w formie maili, choć te dwie osoby nie dzielą setki kilometrów, lecz siedzą całkiem blisko siebie. 
Nękający sobie pogrywa, zbiera pisemne dowody wyimaginowanej zbrodni, ale ma czyste ręce, ponieważ działa w białych rękawiczkach. Korzysta z gotowca, czyli tego, co jest już zrobione, ale ubzdurał sobie, że ktoś mu nie pasuje i go zwalcza, jak jakiegoś wroga, insekta, który lata wokół nosa, przeszkadza i drażni. A nękany niekoniecznie faktycznie musi przeszkadzać. Może robić swoje, bez konieczności pilnowania, upominania i strofowania. Może wykonywać powierzone zadania, rzetelnie i terminowo, z należytą sumiennością, fachowością i profesjonalizmem. Może nawet robić więcej niż musi i powinien, czego nikt nie chwali i nie nagradza, bo po prostu nie zauważa i nie traktuje jako konieczne do wykonania, a ponieważ zawsze wszystko jest zrobione, przyjmuje się, że tak właśnie ma to działać.

(Czytaj też wpis pt. „Nękanie”.)

Przebaczenie

Przebaczenie to najwspanialsze, co może spotkać każdego, kto narozrabia i porządnie coś spierniczy. Wtedy to dobrze jest móc liczyć na przebaczenie, ale najpierw trzeba umieć przyznać się do winy, a potem przeprosić i grzecznie poprosić o wybaczenie. Nie musi to być od razu, gdyż czasami dobrze jest poczekać aż emocje opadną. Byle tylko nie czekać zbyt długo i znaleźć odpowiedni moment na pojednanie, albo wręcz przeciwnie, bez jakiegokolwiek przebaczania – przeczekać do czasu, aż wszystko, co wydawało się takie wielkie i istotne, przestanie mieć jakiekolwiek znaczenie. Może wtedy uda się wrócić do tego, co było wcześniej, ale w tym przypadku istnieje też obawa, że jednak niekoniecznie.

Dobrze umieć przebaczać, ale nie zawsze jest to łatwe i możliwe. Jeśli ktoś przekroczy niewidoczną, cienką linię czyjejś wytrzymałości, wówczas może być trudno to naprawić. Nie pomogą prośby ani przymilania, gdy ktoś po prostu już nie chce mieć z tobą do czynienia. Może tylko skorzysta z okazji, by się od ciebie uwolnić, ale przecież ma do tego prawo, gdyż nie ma obowiązku wybaczania.

Na koniec jeszcze tylko mała refleksja w formie pytania: Kimże byśmy byli, gdybyśmy nie umieli przebaczać i gdyby inni nam nie przebaczali? 

(Czytaj też wpis pt. „Przepraszam i…”) 

Błędy

Błędy były, są i będą. Małe, średnie lub całkiem duże. Pojedyncze, te raz na jakiś czas, lub w serii – jeden za drugim. Przypadkowe lub celowe, nieświadomie lub świadomie. Czasem wynikające ze zwykłej niefrasobliwości lub też braku panowania nad sobą. 
Błędy zdarzają się każdemu, i to bez wyjątków. Nie ma innej możliwości. A zatem, skoro popełniamy błędy, to z pewnością, choćby tylko niektóre, dotykają one innych ludzi, najczęściej tych z najbliższego otoczenia, choć bywa, że i osób przypadkowych, które akurat znalazły się w pobliżu. 
Nie myli się tylko ten, który nic nie robi, a że każdy jednak coś robi, zatem popełnia też błędy. Wszak błądzić jest rzeczą ludzką, tak samo jak i odnajdywać właściwą drogę wyjścia z zagubienia. Ważna jest świadomość tego, co się mówi i robi, a także wynikające z tego konsekwencje dla innych. Ważna jest pokora i autorefleksja, bowiem nie wszystko to, co zrobimy, może i musi być odebrane zgodnie z naszym oczekiwaniem. Ważna jest prośba o wybaczenie i naprawianie wyrządzonej błędem krzywdy, zadośćuczynienie. 

Niedogadanie i autodopowiedzenia

Jeśli nie chcesz, to nie mów, będzie bez może nawet i zbędnego gadania, byle tylko nie wyszedł z tego jakiś niedobry, niestrawny pasztet i nie doszło do nieporozumienia, aby nie nastąpiły jakieś nietrafne, mocno chybione domysły, czyli autodopowiedzenia. Po co się silić na jakieś domysły, jeśli można się dopytać i dogadać? Po co te kombinacje, studiowanie potencjalnych możliwości, wariantów, opcji, które i tak się nie wydarzą? Musimy się porozumieć, bo jeśli nie, to przyjdzie nam ze sobą walczyć, choćby słownie, tocząc bezsensowne potyczki – jedna za drugą. Niepotrzebnie... I bez rozstrzygnięcia, i wygranej którejkolwiek ze stron. Wszyscy będą przegrani.

W niczym nie pomogą autodopowiedzenia – twoje na mój i moje na twój temat – jeśli nie będziemy dogadani, nie będziemy wiedzieć. Autodopowiedzenia wyprowadzą na manowce, bez jakiegokolwiek zrozumienia.

Oczywiście poza tym, by zamiast domysłów i prób samodzielnego jakoby rozumienia rzeczy niezrozumiałych u innych ludzi, należy też pamiętać o tym, że nie zawsze wszystko warto ustalać i dogadać, bo to może zabić spontaniczność. 

Zapominalski

Co miałem zrobić, kupić, załatwić, ustawić, ustalić? Za ile? Gdzie miałem być? O której godzinie? Gdzie jestem? Dlaczego i po co przyszedłem? Czy wyłączyłem żelazko? Czy zakręciłem kurek od gazu? Czy zamknąłem okna i drzwi?

Co chciałem powiedzieć, a co przemilczeć? Co komu? Jak, gdzie, kiedy? Jak to było? Czy wiesz o co mi chodziło? O czym powinienem wiedzieć? Co chodziło mi po głowie i się rozpłynęło, jakoś tak dziwnie rozmyło? Czemu jestem taki rozproszony?

Gdzie, by nie zapomnieć, położyłem to, czego teraz szukam? Jakie terminy zawaliłem jednorazowo, a jakie bezpowrotnie? Co znowu? O czym w końcu miałem nie zapomnieć, a chwilę potem zapomniałem? Czy ja mnożę pytania, problemy i wyzwania, przynosząc brak zrozumienia i rozwiązania?

Czym jest zapominanie? To przekleństwo, normalka czy raczej jednak zbawienie?