NiePodległość

Cudownie jest żyć w niepodległym państwie, niezależnym od kogokolwiek i czegokolwiek, samodecydować o wszystkim, czego się chce lub nie chce. Tyle tylko, że z różnych powodów, nie zawsze jest to w ogóle możliwe. Nawet duże i bogate państwa tworzą jakieś sojusze, zrzeszają się w organizacje i stowarzyszenia, niekoniecznie tylko i wyłącznie z podobnymi sobie wielkością i możliwościami. Wszyscy wiedzą, że w jedności jest siła, potęga, moc i sprawczość. A mały może niewiele. Samotni są skazani na porażkę, gdyż nie ma pewności, czy ktoś o złych intencjach i zamiarach nie zainteresuje się nimi i nie narzuci współpracy, którą akurat Europa Wschodnia zna doskonale, bo po II wojnie światowej przez dziesięciolecia była przecież przyłączona militarnie (Układ Warszawski) i gospodarczo do Wielkiego Brata (ZSRR).
Lepiej samodzielnie wybierać wspólne bezpieczeństwo w sojuszach i nie czekać, aż inni nam to narzucą siłą. Nie ma nic złego w podległości, którą samemu się wybrało. Można być lokalnym patriotą i jednocześnie Europejczykiem. Polska nie jest mocarstwem, które może dyktować warunki i rozgrywać innych na własnych zasadach. Polacy wybrali wolność, praworządność, wolny rynek, NATO i Unię Europejską, bo to jest naszą racją stanu. To naturalny wybór, bo Polska przynależy do tych samych wartości, co jej sojusznicy i ma nie tylko prawo głosu, ale i realny wpływ na to, co się dzieje. W NATO i UE nie jesteśmy przez nikogo zdominowani, nikt niczego nam nie narzuca, a już zwłaszcza rzeczy, których nie chcemy i do których się nie zobowiązaliśmy. Decyzje zapadają wspólnie. Unia to my, a nie oni. To wspólny dom żyjących w pokoju Europejczyków, którymi jesteśmy. Polska korzysta z tego, gdzie jest i dynamicznie się rozwija, ale ciągle radykalizujący się populizm starców chcących decydować o przyszłości, której z racji wieku sami mogą nie doczekać, może nas zgubić. Nasze położenie geograficzne i geopolityczne może szybko obrócić się przeciwko nam, dlatego zwłaszcza teraz, w tych niespokojnych i niepewnych czasach trzeba dbać o dobre relacje we wszystkich międzynarodowych strukturach, w których jesteśmy.
Polska nie jest sterowalnym pionkiem, ale partnerem z własnym zdaniem i tak ma pozostać na zawsze, bez jakiegokolwiek podważania podjętych wcześniej międzynarodowych zobowiązań, bez żadnych wątpliwości, niekończącego się zastanawiania i rozważania innych opcji. Nasza niepodległość to Unia Europejska i NATO! 
Europa potrzebuje Polski. Polska potrzebuje Europy – powiedziała po polsku Roberta Metsola – Przewodnicząca Parlamentu Europejskiego podczas przemówienia w Sejmie RP (6.11.2026 r.), przypominając słowa papieża Jana Pawła II z maja 2003 roku, wypowiedziane na kilka tygodni przed referendum dotyczącym przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. 

Wahania

Chcę – nie chcę, 
zależy mi – jest mi obojętne, 
może tak? – może nie? 
na pewno – niekoniecznie.

Dobry – zły, 
mądry – głupi, 
fachowy – amatorski, 
kompetentny – nieudolny, 
doświadczony – początkujący, 
zaangażowany – obojętny, 
zdecydowany – niepewny, 
stanowczy – uległy, 
odważny – tchórzliwy, 
władczy – podwładny, 
zwycięski – przegrany, 
nachalny – wycofany, 
skomplikowany – prostacki, 
opiekuńczy – nieobecny.

Do przodu – do tyłu, 
powoli – szybko, 
ładnie – brzydko, 
przyciągająco – odpychająco, 
miło – nieprzyjemnie, 
prowokacyjnie – nieistotnie.

Smaczne – niedobre, 
łagodne – ostre.

Śmierć

Na ogół wszyscy boimy się śmierci. Nie chcemy umierać, bo z umieraniem jest nam nie po drodze, bo jakoś tak trudno nam iść w nieznane. Boimy się, bo nie wiemy, co będzie po drugiej stronie, o ile druga strona w ogóle istnieje. Bez względu na to w kogo lub w co wierzymy, to istnienie drugiej strony raczej wolelibyśmy mieć zapewnione. To miejsce – oaza spokoju i łagodności – gdzie z łatwością się odnajdziemy i gdzie czekają nasi bliscy, którzy już wcześniej odeszli z tego świata. 
Wszystkich nas czeka śmierć, na którą w normalnych okolicznościach zwykle nikt nie czeka. Jest niechciana, a jednak do każdego przypisana. 
Tak naprawdę śmierć to ostateczny cel życia, a wiedzie do niego jedyna naprawdę pewna i konkretna droga, po której kroczymy od momentu narodzin. Nic na świecie nie jest bardziej pewne, co nie oznacza, że łatwo to przyjąć i się z tym pogodzić. Trudno wyobrazić sobie śmierć i ostateczną utratę kogoś bliskiego, a jeszcze gorzej jest, gdy próbujemy sobie wyobrazić siebie w procesie odchodzenia. Smutno jest, gdy ktoś umiera jeszcze za życia. 
Bez względu na wszystko, całe nasze dobro i niechęć do ostateczności, nie uciekniemy od śmierci, i czy chcemy, czy nie chcemy, to dojść musimy do kresu i zakończyć to, co było życiem, tym fizycznym, tu na ziemi. 

(Czytaj też wpis pt. „Nieuchronność".) 

Życie

Jakże piękne i różnorodne jest życie i możliwości, które ze sobą niesie. Dopóki żyjesz, przynajmniej teoretycznie, możesz wszystko i to na wiele różnych sposobów. Wybór zależy od ciebie i należy tylko do ciebie. Bierz to, co chcesz, a zostaw to, czego nie chcesz lub nie możesz wziąć. Miksuj dowolnie z różnych dziedzin i żyj po swojemu, by było ci dobrze, wygodnie, ciekawie. Oczywiście wszystko w ramach posiadanych możliwości, bo bez nich to nie odbijesz się od ziemi i nie za wysoko podskoczysz. Za to zawsze możesz żyć tak, jak chcesz w sferze marzeń. A podobno wizualizowanie sobie tego, co ma być, sprawia, że oczywiście nie od razu, ale po jakimś trudnym do określenia czasie, na ogół jednak dłuższym niż krótszym, w końcu zaczyna się to dziać. Może zatem warto spróbować? W zasadzie nie ma nic do stracenia, a już zwłaszcza wówczas, gdy jest się młodym człowiekiem. 

Żeby żyć, trzeba być, tu i teraz, łapać każdą chwilę, a nie spać na jawie i niczym zjawa, być obecnym, ale nieprzytomnym w swej obecności. 

Potrzeba ucieczki i potrzeba powrotu

Potrzeby są dwie. Jedna uciec chce, na długo lub choćby tylko na chwilę, kawałek stąd lub jak najdalej. Byle z dala od tego, co tu i teraz. Niech będzie stare, ale z oddali, lub nowe, inne, gdzieś tam, bo im bardziej mnie nie ma, tym jestem szczęśliwszy. Ucieczka może się udać jeśli tylko nie zabiorę ze sobą głowy pełnej kłopotów, problemów i nadmiaru wspomnień.

Potrzeby są dwie. Jedna powrotu chce do tego co znane, bezpieczne i pewne, nawet jeśli to nudne. Powrotu do normalności, codzienności, powtarzalnego rytmu dnia, tygodnia, miesiąca, roku. Powrotu do urlopów, weekendów, świąt i dni powszednich spędzanych z bliskimi. Powrotu do odpoczynku, relaksu i wytchnienia od zgiełku, nicnierobienia, leżenia w ciepełku i picia pyszności. Powrotów do samych przyjemności, pływania, tańczenia, zabawy, żartów i śmiechu.

Tęsknię

Tęsknię za tobą, gdy jesteś, niby tuż obok, ale jakoś tak daleko, lub gdy cię nie ma, gdy nie wiem gdzie jesteś i co się z tobą dzieje. Tęsknię, gdy przepadasz w swej zajętości i zapominasz, że w ogóle jestem. Tęsknię za twoją twarzą i rękoma, za bliskością, wzajemną serdecznością i życzliwością, spokojem i opanowaniem. Tęsknię za wspólnym czasem spędzanym tak po prostu, na czymkolwiek, byle razem, na wszystkim i niczym, miło, zabawnie. Tęsknię za miłością, o której nawet jeśli się nic nie mówi, to po prostu czuje ją w sobie i na sobie. Tęsknię za przyjaźnią niosącą radość i zrozumienie, pełną nauki siebie nawzajem i wszystkiego co dobre. Tęsknię za spontanicznością i każdą podróżą – krótką lub długą, za zwiedzaniem, poznawaniem, odkrywaniem. Tęsknię za morzem, lasem, pociągami i zawsze na koniec dnia wygodnym łóżkiem do spania. Tęsknię za drugą szansą, gdy pierwszą przeoczę lub zmarnuję. Tęsknię za mądrością, normalnością, powtarzalnością, trwałością i przewidywalnością w czasach, gdy zwycięża głupota i kłamstwo, a wszystko jest tylko chwilowe i kruche, niczym szkło, kryształ, porcelana.

Nie tęsknię

Nie tęsknię za kłótniami, krzykami i wyzwiskami wyrzucanymi z siebie w chwilach złości. Nie tęsknię za przemocą, agresją i siłowymi rozwiązaniami. Nie tęsknię za nienawiścią, złością, pogardą, kpiną i ironią. Nie tęsknię za fałszywym uśmiechem i udawaną bliskością. Nie tęsknię za prostactwem, złośliwością, bezczelnością i pozoranctwem. Nie tęsknię  za głupotą, brzydotą i bylejakością. Nie tęsknię za chaosem i jego konsekwencjami, za brakiem zdecydowania. Nie tęsknię za upartością osła, który – tylko z sobie wiadomych powodów – nagle się zacina, staje w miejscu i nie chce ruszyć dalej do przodu. Nie tęsknię za dziecinadą i błaznowaniem, siedzeniem w telefonie, permanentnym byciem w kontakcie i nieustannym sprawdzaniem wszystkiego i niczego. Nie tęsknię za beznadzieją, obojętnością i jej okazywaniem. Nie tęsknię za samotnością odczuwaną w tłumie, w pojedynkę i we dwoje. Nie tęsknię za przemilczeniami tego, co powinno być przegadane i za wiecznym chowaniem głowy w piasek. Nie tęsknię za zbytnio nadymaną powagą i dowcipami, które nie bawią. Nie tęsknię za zamiataniem pod dywan i udawaniem, że wszystko jest w porządku i nic się nie stało. Nie tęsknię za rozlazłością i pogrążaniem się w lenistwie, zobojętnieniu, nicości. Nie tęsknię za brakiem obowiązkowości i bagatelizowaniem wszystkiego i wszystkich.

Polowanie, nękanie, zwalczanie

Ludzie polują na siebie nawzajem i to niekoniecznie, by adorować, randkować, miło i przyjemnie spędzać razem czas, ale też dla samej, dziwnej przyjemności i satysfakcji związanej z jakąś formą na ogół cichego, niezauważalnego, nie rzucającego się w oczy nękania. Niby wszystko jest w porządku, a jednak w porządku nie jest. Coś nie gra tak, jak grać powinno, ale zauważa to tylko osoba, która jest nękana. To mogą być na przykład polecenia lub przypomnienia pisemnie wydawane podwładnemu przez przełożonego, ale także upomnienia wysyłane w formie maili, choć te dwie osoby nie dzielą setki kilometrów, lecz siedzą całkiem blisko siebie. 
Nękający sobie pogrywa, zbiera pisemne dowody wyimaginowanej zbrodni, ale ma czyste ręce, ponieważ działa w białych rękawiczkach. Korzysta z gotowca, czyli tego, co jest już zrobione, ale ubzdurał sobie, że ktoś mu nie pasuje i go zwalcza, jak jakiegoś wroga, insekta, który lata wokół nosa, przeszkadza i drażni. A nękany niekoniecznie faktycznie musi przeszkadzać. Może robić swoje, bez konieczności pilnowania, upominania i strofowania. Może wykonywać powierzone zadania, rzetelnie i terminowo, z należytą sumiennością, fachowością i profesjonalizmem. Może nawet robić więcej niż musi i powinien, czego nikt nie chwali i nie nagradza, bo po prostu nie zauważa i nie traktuje jako konieczne do wykonania, a ponieważ zawsze wszystko jest zrobione, przyjmuje się, że tak właśnie ma to działać.

(Czytaj też wpis pt. „Nękanie”.)

Przebaczenie

Przebaczenie to najwspanialsze, co może spotkać każdego, kto narozrabia i porządnie coś spierniczy. Wtedy to dobrze jest móc liczyć na przebaczenie, ale najpierw trzeba umieć przyznać się do winy, a potem przeprosić i grzecznie poprosić o wybaczenie. Nie musi to być od razu, gdyż czasami dobrze jest poczekać aż emocje opadną. Byle tylko nie czekać zbyt długo i znaleźć odpowiedni moment na pojednanie, albo wręcz przeciwnie, bez jakiegokolwiek przebaczania – przeczekać do czasu, aż wszystko, co wydawało się takie wielkie i istotne, przestanie mieć jakiekolwiek znaczenie. Może wtedy uda się wrócić do tego, co było wcześniej, ale w tym przypadku istnieje też obawa, że jednak niekoniecznie.

Dobrze umieć przebaczać, ale nie zawsze jest to łatwe i możliwe. Jeśli ktoś przekroczy niewidoczną, cienką linię czyjejś wytrzymałości, wówczas może być trudno to naprawić. Nie pomogą prośby ani przymilania, gdy ktoś po prostu już nie chce mieć z tobą do czynienia. Może tylko skorzysta z okazji, by się od ciebie uwolnić, ale przecież ma do tego prawo, gdyż nie ma obowiązku wybaczania.

Na koniec jeszcze tylko mała refleksja w formie pytania: Kimże byśmy byli, gdybyśmy nie umieli przebaczać i gdyby inni nam nie przebaczali? 

(Czytaj też wpis pt. „Przepraszam i…”) 

Błędy

Błędy były, są i będą. Małe, średnie lub całkiem duże. Pojedyncze, te raz na jakiś czas, lub w serii – jeden za drugim. Przypadkowe lub celowe, nieświadomie lub świadomie. Czasem wynikające ze zwykłej niefrasobliwości lub też braku panowania nad sobą. 
Błędy zdarzają się każdemu, i to bez wyjątków. Nie ma innej możliwości. A zatem, skoro popełniamy błędy, to z pewnością, choćby tylko niektóre, dotykają one innych ludzi, najczęściej tych z najbliższego otoczenia, choć bywa, że i osób przypadkowych, które akurat znalazły się w pobliżu. 
Nie myli się tylko ten, który nic nie robi, a że każdy jednak coś robi, zatem popełnia też błędy. Wszak błądzić jest rzeczą ludzką, tak samo jak i odnajdywać właściwą drogę wyjścia z zagubienia. Ważna jest świadomość tego, co się mówi i robi, a także wynikające z tego konsekwencje dla innych. Ważna jest pokora i autorefleksja, bowiem nie wszystko to, co zrobimy, może i musi być odebrane zgodnie z naszym oczekiwaniem. Ważna jest prośba o wybaczenie i naprawianie wyrządzonej błędem krzywdy, zadośćuczynienie.