Pamiętliwy

Oczywiście lepiej nie być pamiętliwym, roszczeniowym i kłótliwym, lepiej w ogóle niczego nie roztrząsać, a już szczególnie w nieskończoność, i grubego nie rozmieniać na drobne, ale nie zawsze jest to możliwe. Bo czasami, gdy coś zaboli i wejdzie do głowy, to po prostu w żaden sposób nie chce wyjść i męczy, drąży dziurę z ledwo widocznej szparki. A gdy ból zapada głęboko w pamięć, wówczas – by nie zamęczyć siebie i otoczenia – trzeba szukać ukojenia. Nie zawsze jednak możliwe jest wyciszenie, zatem dobrze jest się czymś zająć i myśli skierować na inne tory. Może być ciężko, bo zajętej rozpamiętywaniem silnych emocji głowy, nie da się łatwo rozkojarzyć byle czym. 

Z drugiej strony zapominanie o wszystkim też nie jest dobre, zwłaszcza gdy zbyt szybko umyka to, co było dobre. Ciekawe, że o wiele łatwiej i szybciej zapominamy o wszystkim co dobre, co dostaliśmy od innych niż o tym, co sami daliśmy. Gdy zapomnimy o tym, co złe, to może i śpimy spokojnie, ale wówczas skazujemy się też na powtarzanie tych samych błędów.

Bunt

Jeśli coś się dzieje, z czym trudno się zgodzić, wówczas w człowieku, powoli ale sukcesywnie, coś się buntuje. Następuje zgrzyt – jeden, potem drugi i jeden po drugim – i coś w tobie zaczyna krzyczeć. Widzisz, słyszysz, czujesz i wiesz, że dochodzi do nieprawidłowości i niesprawiedliwości, z którą po prostu nie możesz i nie chcesz się pogodzić. W ramach walki z tym, co nie zawsze jest możliwe do pokonania, buntujesz się i przeciwstawiasz, co może przybierać różne formy, choćby walki z wiatrakami, w której to wychodzisz na oszołoma, bo nie potrafisz, a może nie chcesz, panować nad swoimi emocjami.

To właśnie bunt jest tym, czym buntownik pokazuje wszystko to, co mu doskwiera, co jest lub wydaje się niewłaściwe i z czym sobie nie radzi. Czasami zupełnie nic tym nie osiąga, co najwyżej tylko wybucha jakaś afera, a kiedy indziej jest to jedyny sposób, by choćby rozpocząć dyskusję na jakiś temat i docelowo coś jednak na lepsze pozmieniać.

Intrygant

Intrygant lubi wszelkie intrygi, czyli wszystko to, co może zburzyć czyjś spokój ducha lub istniejący porządek rzeczy. Jest złośliwy i chce namieszać, gdzie tylko się da. Uważa, że ma do tego pełne prawo. Tu niby żarcik, tam drobne kłamstewko, gdzieś indziej może coś za dużo pokazane lub powiedziane albo – jeszcze lepiej – niedopowiedziane i rośnie fala, która z pewnością dokądś trafi i uderzy w kogoś lub w coś. Intrygant ma z tego radość. Czerpie zadowolenie z wywołanego zamieszania. Śmieje się, gdy inni ludzie się pogubią, próbując ustalić właściwą, poprawną i prawdziwą wersję zdarzeń.

To właśnie intrygant dokłada do pieca, gdy już i tak jest bardzo gorąco. Napuszcza ludzi na siebie nawzajem. Wywołuje niepotrzebne konflikty, kłótnie i dramy. Wyjaśnia rzeczy nieistotne, a te najważniejsze pozostawia niezałatwione. 

Jedną z metod jego działania może być też ignorancja, zwłaszcza wówczas, gdy od intryganta oczekuje się konkretów i działania. Wtedy nie reaguje, udaje obojętność przy jednoczesnym pokazywaniu tego, co może wkurzać innych. On po prostu tak sobie pogrywa.  

Zmieniacz (2)

Zmieniacz wszystko by naprawiał, poprawiał, ulepszał, czyli po prostu pozmieniał. On tak ma. Bo – jak uważa – nad wszystkim można jeszcze popracować i to dopracować, a może też przy okazji wymyślić coś nowego, lepszego od tego, co już wymyślone i zrobione? Może wykorzystać jakieś wcześniejsze wynalazki i nadać im nowe znaczenia? Trzeba działać już, natychmiast, tu i teraz.

Świat nieustannie się zmienia, modernizuje i, jak dla niektórych, coraz bardziej komplikuje, dlatego Zmieniacz jest zawsze potrzebny i na miejscu. On ogarnie wszystko bez większego problemu. Czasami też poprowadzi za rękę, nauczy i pokaże co i jak zrobić. 
Zmiany należą do jedynej z tych rzeczy, które na tym świecie są pewne. Są potrzebne, nawet wtedy, gdy ich nie chcesz i gdy czujesz, że nie wszystkie są dla ciebie. Stają się sprzymierzeńcami lub wrogami. To od ciebie zależy jak do nich podejdziesz i je potraktujesz. 

Zmieniacz (1)

Zmieniacz to ktoś, kto lubi zmiany. Źle mu, gdy za długo tkwi w jednym miejscu, w jakichś czynnościach, w tym samym. Dość często też bardzo męczą go ciągle ci sami ludzie. W niektórych przypadkach, gdyby to tylko było możliwe, co jakiś czas zmieniałby rodziców, aby tylko coś się działo, nie stało w miejscu i nie powszedniało. Wszystko to, co już znajome, szybko się nudzi Zmieniaczowi i od razu go nuży, a wtedy jest apatyczny, przygasły, cichy, smutny. Dobrze się czuje, gdy w każdej życia dziedzinie coś się dzieje, nie stoi w miejscu, lecz nieustannie wiruje, gdy wiatr wieje w żagle. 

Może się dziać wszystko na raz lub po kolei, jedno po drugim. W mig wyłapie to, co jest ruchem, zmianą i się tego uczepi, podłączy i włączy. Musi nieustannie się kręcić. Z zewnątrz do wewnątrz i na odwrót. Wręcz fascynują go zmiany oraz wszelkie zamiany, zarówno te małe, średnie, te całkiem spore, jak i duże. A że świat i wszystko wokół nieustannie się zmienia, zatem życie jest dla Zmieniacza prawdziwym żywiołem, w którym czuje się świetnie. 

Zmieniacz nie może i nie chce dopuścić do utraty panowania nad zmianą, dlatego stara się wybiegać przed szereg i zmieniać nawet to, co nie wymaga zmiany. Dobrze wie, że albo on coś zmieni, albo zrobią to inni, niekoniecznie dla niego – zmienią coś na coś, skasują stare, stworzą nowe, powielą jakieś rozwiązania, a wówczas może nie być już wiadomo co po co i na co. A Zmieniaczowi nic po takich zmianach.

Architektura (2)

Są takie miasta, a w nich piękne miejsca, szerokie aleje, place, ulice, deptaki, zieleń, parki i w końcu budynki, które zachwycają od pierwszego spojrzenia, gdzie każdy czuje się dobrze, nawet tego sobie nie uświadamiając. Tak działa dobra architektura, zarówno ta z przeszłości, która przetrwała do naszych czasów, jak i ta nowa, wkomponowana w to, co już wcześniej było lub wyraźnie się odcinająca, na zasadzie kontrastu, co najczęściej wzbudza wiele emocji, komentarzy i krytyki, by po latach stać się ikoniczne, charakterystyczne dla danego miejsca, przestrzeni, miasta.
Miło mieszkać w otoczeniu, które jest przyjazne i ładne, ale piękno nigdy samo się nie dzieje. Trzeba o nie zadbać, pracować nad nim i pilnować, by ktoś gdzieś nie wcisnął maszkary, na którą trzeba będzie patrzeć całymi, długimi latami, bo przecież nikt nie przyzna się do jakiegokolwiek błędu, nie poczuje odpowiedzialności, winy i niczego nie zmieni. A warto…, bo błędy zawsze powinno się naprawiać, zmieniać świat na lepsze, a nie na gorsze lub tylko takie sobie.

Architektura jest też wewnątrz budynków, w najróżniejszych pomieszczeniach: sklepach, centrach handlowych, biurach, domach, mieszkaniach. Wchodzisz i czujesz się dobrze albo chociaż neutralnie, co oznacza, że w ogóle nie zwracasz uwagi na wnętrze, bo wszystko w nim jest tak, jak być powinno. Najważniejsze, byś nie poczuł się gorzej, przytłoczony i zniesmaczony. W końcu też można trafić w takie miejsca, w których po wejściu od razu jakoś tak dziwnie się poczujesz, nie do końca komfortowo, zupełnie jakby coś ci przeszkadzało. Coś byś przestawił, inaczej rozmieścił i poukładał, tu dodał, tam odjął i tym samym, niewielkim nakładem zmienił na lepsze.

Czasami tak niewiele trzeba, by to, co brzydkie, nieciekawe i niereprezentacyjne zamienić w coś ładnego, ciekawego, interesującego, przykuwającego wzrok i uwagę, gdzie chętnie się przebywa. Szkoda tylko, że choć w tym temacie dzieje się już całkiem sporo, dochodzi do spektakularnych rekonstrukcji, nowoczesnej, funkcjonalnej aranżacji starych wnętrz, to jednak ciągle za mało, niewystarczająco, no i niekompleksowo.

(Czytaj też wpis pt. „Architektura”.)

Spychosia

Spychosia jest przeciwieństwem Samosi. To osoba, która zagarnia różne rzeczy i sprawy tylko po to, by potem, w miarę możliwości jak najszybciej i jak najdalej, odepchnąć je od siebie. Niech inni się martwią całą stertą tego, co jest do zrobienia. Niech mają! A Spychosia, w ramach swoich obowiązków, znów zacznie gromadzić – zagarniać i kumulować nowe rzeczy, których potem z łatwością się pozbędzie, odpychając je od siebie i zawsze w pobliżu znajdując osoby gotowe na przyjęcie całego, często też dość ciężkiego i trudnego ładunku. Jest jak spychacz pracujący na budowie. Stworzona tylko po to, by inni mieli co robić, by im to zapewnić i zorganizować, co przecież może być całkiem wymagającym zajęciem i pracą. Może być też darem, który nie wszystkim jest dany. 

Samosia

Samosia, choć niekoniecznie od razu Zosia, wszystko robi sama. Dlaczego? Ano dlatego, że w przeciwieństwie do innych ludzi, na których – jak uważa i często powtarza – zwykle nie może polegać, sama robi najlepiej wszystko to, co robi. To, czego nie robi, też robi najlepiej i doskonale wie jak ma być zrobione. Bo Samosia to taka mądrala, która wszystko wie i na wszystkim się zna. Lubi opowiadać o swoich sukcesach i porażkach innych. Wytyka palcami, co tylko zauważy, a czasami – zupełnie niepotrzebnie – niczym z wiatrakami, walczy z ludźmi i rzeczami. Mocna w gębie, potrafi być także bardzo pedantyczna i w pełni profesjonalna. Jednak na co dzień Samosi zwykle nie jest po drodze z ludźmi, dlatego bardziej niż w zespołowych, sprawdza się w samodzielnych działaniach. Ona wszystko zauważy, skomentuje i obgada, co może być odebrane jako jej zaleta lub wada.

Myśliwy i ofiara

W życiu dość często człowiek spotyka drugiego człowieka, a w wyniku tego spotkania dochodzi do konfrontacji, swoistej potyczki jeden na jednego. To nie gra zespołowa, ale solówka każdej ze stron i role, na przykład myśliwego i ofiary.
Myśliwy urządza łapankę, swoiste polowanie, podczas którego czeka na jakieś potknięcie swojej ofiary, a ta – aby zostać odstrzelona – nie musi przecież popełniać żadnego błędu. To że jest, gdzie najlepiej, aby akurat w tym momencie jej nie było, jest jej największym błędem i przewinieniem. Myśliwy celowo i rzeczowo zajmuje teren ofiary, która nie była wcześniej o niczym uprzedzona, nie zna intencji polującego i na ogół niczego złego się nie spodziewa. 

Myśliwy ma swój cel. Jest bezwzględny i dąży do tego, by to, co jest dla niego tylko zwierzyną, upolować, ustrzelić i zabić. Teren ofiary zostanie zawłaszczony, a nieuwaga szybko wyłapana i wykorzystana. Nastąpi strzał i trafienie lub… chybienie, które z pewnością przyniesie otrzeźwienie i ratujące życie spłoszenie. Ofiara, jeśli nie będzie chciała lub mogła podjąć konfrontacji, dostanie szansę na ucieczkę. 

Lęk (2)

Lęk jest we mnie i co jakiś czas pojawia się w niespokojnych snach. Czasami tylko śnię intensywnie, a kiedy indziej krzyczę, śmieję się, płaczę, wierzgam nogami lub ślę wokół siebie mocne ciosy rękami. Mogę też ugryźć.

Lęk dotyczy zarówno różnych spraw bieżących, jak też tych, które już dawno temu przestały mieć jakiekolwiek znaczenie, ale siedzą wciąż w mojej głowie i odzywają się zupełnie nieproszone, zakłócając moją wewnętrzną równowagę. Czasami wręcz wspomnienia senne żyją swym własnym życiem i toczą się dalej, choć to przecież zamknięta już historia.

A ja nie chcę się bać, bo strach w niczym nie pomaga, co najwyżej przyciąga wszystko to, czego się boimy. Nie jestem jednak typem przywódcy i wojownika, który z hasłami i sztandarami idzie walczyć na barykady, prowadząc za sobą tłumy. Nie jestem wystarczająco bystry i pyskaty, by wykrzykiwać swoje racje tu i teraz. Najlepsze teksty przychodzą mi do głowy nie podczas ważnych rozmów, ale dopiero po nich. Wtedy, gdy jest już spokój, gdy mija stres, podobny do tego podczas zdawania egzaminów, wiem już co i jak powinienem najlepiej powiedzieć. Ale to, co było, już minęło i nie wróci więcej. Zatem może być tak, że wypadam gorzej niż chcę i w rzeczywistości jest. A może chodzi tu o to, że sam z siebie nie jestem zadowolony? Nigdy wystarczająco dobry, by nie mogło być jeszcze lepiej? Może…? Ale jednak, gdy tylko odczuwam akceptację, spokój i komfort, wtedy przychodzą odpowiednie słowa i mogę być mądry, bystry, i wtedy też na ogół przydaję się innym ludziom. 

Tak mało trzeba, by szczęśliwe i spokojne życie stało się prawdziwą, wielką katastrofą. Przecież są ludzie, którzy wcześniej mieli rodzinę, dom, pracę, bliskich i znajomych, a z jakichś – na ogół bardzo smutnych powodów – wylądowali na ulicach i stali się bezdomni. Oczywiście wcale nie musi dojść do skrajności i ostateczności, ale już sama możliwość powstania dużego zawirowania w tym co znane, bezpieczne i oswojone, wywołuje we mnie lęk. W tym przypadku szczęście jest jak cienka warstwa ozonowa, która życiodajną Ziemię chroni przed promieniowaniem ultrafioletowym i pustką kosmosu.