Uratuj mnie

Weź mnie i uratuj,

bo choć potrafię pomagać

i mogę uratować innych ludzi,

to jednak sam siebie

uratować nie umiem 

i jakoś tak dziwnie nie mogę.

 

Weź mnie i uratuj,

choćby moimi własnymi

słowami i mądrościami,

które znasz i umiesz.

 

Weź mnie i uratuj,

obejmij i przytul mocno,

i trzymaj w ramionach,

i nie puszczaj, nawet na chwilę.

 

Uratuj mnie,

nie tyle przed złem tego świata,

ile przede mną samym,

przed wszelkimi lękami

i nadmierną zuchwałością,

ale także i wtedy, gdy jestem

na drodze do lub po prostu

w błędzie albo w obłędzie.

 

Uratuj mnie,

bo nie wiem co będzie

i czy, gdy zostanę sam,

nie pogubię się 

kolejny raz jeszcze.

Dlatego weź mnie i uratuj,

teraz, potem i znów,

i zrób to nawet wtedy, 

gdy nie będę chciał

być uratowany.

Spacer

„Nic nie poszczyci się wspanialszym filozoficznym rodowodem niż dobry spacer, który uczciwie niczym taktomierz odmierza naszą mozolną wędrówkę przed siebie. 
(…) Thoreau nie widział sensu przebywania w lesie, jeśli umysł został w domu lub za biurkiem albo przeżywa na nowo jakąś kłótnię. Sens dobrej wędrówki polega na oderwaniu się od wszystkiego. 
(…) Ci, którzy wędrują, myślą stopami. Zostawiają ślady stóp w swojej głowie i tworzą ścieżki dla myśli. 
Kiedy więc życie jest przepełnione obowiązkami, a twoje myśli ograniczone, spróbuj udać się na wędrówkę. Ale nie po to, by dokądś pójść czy coś zrobić. Zamiast tego wykonaj krok w stronę niezbadanych terenów; na moment stań się bezdomny, a twoim jedynym zmartwieniem niech będzie chwila bieżąca i ślady, jakie za sobą zostawiasz”.

(Jonny Thomson. Filozofia dla zabieganych. Mała książeczka o wielkich ideach. Tłumaczenie: Alka Konieczka. Insignis Media, Kraków 2021, s. 392–394)