Znaczenie

Zwykle zmiany następują w sposób niezauważalny i rozłożony w czasie, czyli ewolucyjny, a nie rewolucyjny, ale dochodzi do nich także na skutek jednorazowych lub ciągu wydarzeń, bardziej rewolucji niż ewolucji, które mają duże znaczenie i zmieniają nawet to, czego teoretycznie nikt nie chciał zmieniać.

Wraz z upływem czasu od jakiegoś wydarzenia, nawet tego najważniejszego, przełomowego, wspaniałego lub tragicznego, wszystko przestaje i wszyscy przestają mieć jakiekolwiek, zwłaszcza większe znaczenie. Im bliżej od zdarzenia, tym gorzej, czyli zamiast poprawy, narastająca frustracja, złość, gniew i agresja, a im dalej, tym lepiej, bardziej bezpiecznie i komfortowo, obojętnie. To dlatego z jednej strony mówi się, że czas leczy rany, a z drugiej, że trudne, bolesne doświadczenia niczego nie uczą, gdyż jeśli w ogóle coś zmieniają, to na zbyt krótko, tylko powierzchownie. 

Wraz z upływem czasu zapomina się o tym, co było i ponownie wraca do wcześniejszej rutyny, w tym i popełniania tych samych lub podobnych błędów, w konsekwencji prowadzących do tego, co już było. Idiotyzm goni idiotyzm, i trudno się w tym zidioceniu zatrzymać. Czasami zanim nadejdzie upragniona obojętność, trzeba mierzyć się z samym sobą. I choć teoretycznie dość łatwo można uciec niemal od wszystkiego i od każdego, to jednak w praktyce nie zawsze jest gdzie i jak, a także nie za bardzo wiadomo po co. Nie sposób uciec od siebie. Dlatego bardzo ważne jest, by niewłaściwym postępowaniem, zachowaniem nie krzywdzić siebie, bo to może i często też prowadzi do krzywdzenia innych ludzi oraz znajdowania na takie zachowanie dość łatwego usprawiedliwienia. Jeśli zatem jednak w jakiś sposób do tego dochodzi, wówczas należy zrobić choćby tylko to, co jedynie naprawdę jest możliwe, czyli przystąpić do zmiany własnego postępowania, bez oglądania się na innych, co bez wątpienia nie będzie łatwe, proste i bezproblemowe, ale co jest konieczne i do realizacji niezwłoczne, natychmiastowe.

Walka

Każdego dnia, wszędzie na świecie toczy się walka, nieustannie i nieprzerwanie, jednostajnie i bardzo dynamicznie, w wyniku której jest mnóstwo ofiar i przegranych oraz taka, dzięki której dochodzi się do czegoś naprawdę wielkiego i znaczącego nie tylko dla siebie samego, ale także dla innych. To nierówna walka, która nie toczy się cały czas jednolicie i w taki sam sposób. Zmienia się jej moc, wzrasta i maleje dynamika, intensywność, jakość.

Ludzie nieustannie toczą jakieś walki między sobą. Czynią to na skalę globalną i lokalną, jak też w swej osobistej, najbliższej przestrzeni, w kontaktach z bliskimi. Pełne radości i przyjemności niebo albo raj, lub to, co może nimi być, zamieniają na piekło albo chociaż czyściec pełen cierpienia. Po co ta walka? Dla kogo? Dlaczego? Przecież lepiej żyć w pokoju i spokoju, w szczęściu i zadowoleniu.

Każdy z nas toczy walkę także sam ze sobą. Czyni to każdego dnia, nawet nie będąc tego świadomym, kiedy robi to, co należy robić, a nie tylko i wyłącznie to, na co ma ochotę, bez względu na wszystko i wszystkich. W końcu każdego dnia jest do pokonania wiele spraw, na które wcale nie ma się ochoty. W końcu też, by do czegoś w życiu dojść, trzeba stoczyć wiele walk ze sobą, pokonać siebie, swoją niechęć, lenistwo, wszelkie lęki, uprzedzenia i te wszystkie złe chochliki, które przeszkadzają być dobrym, uczciwym człowiekiem dla siebie i innych, by zasłużyć na podziw i uznanie, a nie zawiść, pogardę i nienawiść. 

Walcz ze sobą, naprawiaj się i ulepszaj, zwalczaj rzeczy złe i słabości, i nigdy się nie poddawaj, nie pozwalaj sobie na przegraną. Swym życiem, postępowaniem, zachowaniem, a nawet tym, co mówisz, bądź pozytywnym przykładem godnym naśladowania dla innych ludzi. Zachęcaj innych do ich walki ze sobą, by dobrze im się żyło i by świat, w którym żyjemy stawał się każdego dnia lepszy i lepszy.

Schemat działania

Codziennie powtarzamy wiele czynności i nad większością z nich nawet się nie zastanawiamy. Funkcjonujemy w schematach działania, które każdy wykształca na własne potrzeby oraz we wzajemnym współistnieniu. To rzeczy oczywiste, które przez wszystkich wykonywane są z pozoru identycznie, a jednak przecież inaczej, indywidualnie, odmiennie, choćby tylko w małych szczegółach, detalach. 

Funkcjonujemy w schematach zastanych, które są nam w różny sposób narzucone, ale też tworzymy własne, swoiście nowe modele zachowania wynikające z różnych doświadczeń i możliwości, które później ciągle, nieustannie powielamy z różnymi ludźmi i z których w żaden sposób nie możemy, a może też i nie chcemy się wyzwolić. Jeszcze zanim pojawi się jakaś konkretna, nowa osoba, my już wiemy, co i jak byśmy chcieli z nią robić, jaką ma odegrać rolę i kim być. Wiemy też kim my mamy być dla niej.

Wszyscy dookoła wciskają siebie nawzajem w gotowe schematy działania, w ogóle nie zostawiając miejsca na spontaniczność, obserwację cudzych oraz własnych reakcji, uczuć, emocji, nie zostawiając miejsca na szukanie własnej drogi dotarcia do drugiej osoby, potraktowania jej w sposób indywidualny, wyjątkowy, nieschematyczny, nietuzinkowy i nieustannie powtarzalny. W ten sposób nawet nie dajemy sobie szansy na doznanie czegoś nowego, innego, może też naprawdę wyjątkowego, a jeśli już to się zdarza, to raczej jest przypadkowe i stanowi wyjątek, a nie regułę zachowania i postępowania. Nieustannie traktujemy siebie nawzajem schematami działania.

(Czytaj też „Powtórzenia”)

Wrażenie

Wrażenie jest bardzo ważne, zwłaszcza to pierwsze, gdyż trudno je potem zmienić. Pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz. To, co potem ewentualnie się zmienia lub próbuje zmienić, to tylko ogólne wrażenie. Jeśli pierwsze wrażenie nie było dobre, lecz złe, wówczas trzeba się bardzo napracować nad zmianą, a i to nigdy nie ma pewności, że praca zakończy się pożądanym sukcesem. Dlatego lepiej od razu, na wejściu, od samego początku pokazać się z jak najlepszej strony i w miarę możliwości zrobić na innych, zwłaszcza ludziach nowych, nieznajomych, dobre wrażenie. Ono będzie procentować nawet przez kolejne lata i pozwoli utrzymać dobre notowania także wówczas, gdy zmienisz się na niekorzyść i nie będziesz już tą samą miłą, fajną osobą, którą byłeś, gdy zrobiłeś pierwsze wrażenie. 

Wrażenie to próba zwrócenia na siebie uwagi. Prawda jest taka, że jeśli nie robisz żadnego wrażenia, wówczas pozostajesz niezauważony, gdyż niczym się nie odróżniasz od innych ludzi, których wszędzie pełno. Aby być zauważonym, trzeba czymś zwrócić na siebie uwagę, najlepiej robiąc dobre wrażenie, chociaż są i tacy, którym łatwiej pozyskać zainteresowanie innych złym zachowaniem. Bywa i tak, że to, co dobre, dla niektórych ludzi jest niedostrzegalne aż do czasu, gdy to stracą, a i wtedy też nie zawsze. Nawet to, co złe, bywa czasem niewidoczne, zwłaszcza gdy jest się pod silnym wpływem dobrego pierwszego wrażenia.