Nie tęsknię za kłótniami, krzykami i wyzwiskami wyrzucanymi z siebie w chwilach złości. Nie tęsknię za przemocą, agresją i siłowymi rozwiązaniami. Nie tęsknię za nienawiścią, złością, pogardą, kpiną i ironią. Nie tęsknię za fałszywym uśmiechem i udawaną bliskością. Nie tęsknię za prostactwem, złośliwością, bezczelnością i pozoranctwem. Nie tęsknię za głupotą, brzydotą i bylejakością. Nie tęsknię za chaosem i jego konsekwencjami, za brakiem zdecydowania. Nie tęsknię za dziecinadą i błaznowaniem, siedzeniem w telefonie, permanentnym byciem w kontakcie i nieustannym sprawdzaniem wszystkiego i niczego. Nie tęsknię za beznadzieją, obojętnością i jej okazywaniem. Nie tęsknię za samotnością odczuwaną w tłumie, w pojedynkę i we dwoje. Nie tęsknię za przemilczeniami tego, co powinno być przegadane i za wiecznym chowaniem głowy w piasek. Nie tęsknię za zbytnio nadymaną powagą i dowcipami, które nie bawią. Nie tęsknię za zamiataniem pod dywan i udawaniem, że wszystko jest w porządku i nic się nie stało. Nie tęsknię za rozlazłością i pogrążaniem się w lenistwie, zobojętnieniu, nicości. Nie tęsknię za brakiem obowiązkowości i bagatelizowaniem wszystkiego i wszystkich.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz