Dorośli

Każdemu młodemu człowiekowi spieszno do dorosłości, bo ta postrzegana jest niczym wolność dająca możliwość samodzielnego podejmowania wszelkich decyzji i robienia tego, co się chce. Rzadko kto czeka na możliwość wzięcia za samego siebie i swoje słowa, czyny, działania całkowitej odpowiedzialności, a przecież głównie właśnie to oraz pełnię praw i obowiązków otrzymuje się wraz z dorosłością. I choć wydaje się, że od tego momentu można już wszystko, to zazwyczaj jest właśnie na odwrót i niejednokrotnie ze wszystkim i niemal wszędzie trzeba się bardzo pilnować, uważać i właśnie od tego momentu bez żadnych konsekwencji zazwyczaj nie można już sobie pozwolić na wszystko albo na zbyt wiele.

Dorośli niejednokrotnie są jak dzieci, co może być na swój sposób zabawne lub irytujące, gdyż od ludzi dorosłych oczekuje się odpowiedzialności, samodzielnego myślenia, wyobraźni i zdolności przewidywania tego, co może się wydarzyć. Niektórzy z dorosłych są bardzo odpowiedzialni i poważni we wszystkim, co tylko mówią i robią, są słowni, konsekwentni, praworządni i porządni, traktując ludzi z należnym im szacunkiem. Inni w ogóle nie są odpowiedzialni lub tylko wybiórczo, jedne sprawy traktując poważnie, a inne niepoważnie, zdawkowo lub marginalnie, mówią cokolwiek, robią byle co i byle jak, są niesłowni, niekonsekwentni, łamią prawo i naginają moralność do własnych potrzeb, pomiatając kim się tylko da.

Bycie dorosłym zobowiązuje, zwłaszcza przed dziećmi, które trzeba wszystkiego nauczyć i wychować na porządnych ludzi. Nikt tego za nikogo nie zrobi, a jeśli zrobi, to po swojemu i niekoniecznie dobrze, bo na cudzych dzieciach zwykle nikomu tak bardzo nie zależy jak na własnych, choć bywają patologiczne przypadki, gdy własne dzieci są gorzej traktowane niż te teoretycznie obce. Bo tak naprawdę nie ma obcych dzieci, gdyż wszystkie one są nasze i wymagają troski, uwagi, czasu, cierpliwości, zrozumienia, ciepła i miłości. Zawsze trzeba o nie odpowiednio dbać i dobrze traktować, uczyć, wychowywać. Wszelkie braki i zaniedbania w życiu dziecka odbiją się w jego dorosłym życiu na wszystkich, nie tylko na rodzicach i najbliższej rodzinie. Te wszystkie dzieci, które jako dorośli wychowujemy i wychowamy, będziemy potem spotykać wszędzie dookoła siebie. Jacy to będą ludzie? To właśnie zależy od każdej dorosłej osoby.

Dzieci

Dzieci to błogosławieństwo i nasza przyszłość, a jednocześnie największe przekleństwo, z którym każdy musi się zmierzyć, nawet wówczas, gdy sam jest bezdzietny. Bo dzieci są zawsze gdzieś w pobliżu i każdy jest w ich zasięgu. Z jednej strony małe, bezbronne, całkowicie zdane na dorosłych, a z drugiej trudne do opanowania pod każdym względem. Im starsze, tym bardziej kontaktowe, a później zwykle tylko coraz mniej. Dla niektórych ludzi dzieci to jedyna możliwość, by dla kogoś stać się autorytetem, pierwszym nauczycielem, wyrocznią wiedzącą wszystko najlepiej, swoistym przewodnikiem, szefem podejmującym różne małe i wielkie, życiowe decyzje, nawet wówczas, jeśli jest w tym zupełnie beznadziejny.
Dzieci może mieć niemal każdy i to bez żadnych dokumentów, zezwoleń, pozwoleń, bez jakichkolwiek predyspozycji, uprawnień, doświadczeń, a jak już je ma, to na własność, rozstrzygając o ich losie. Dzieci pozwalają być kimś lepszym niż jest się w rzeczywistości, sprawiają, że trzeba dać radę nawet wówczas, gdy jest się bardzo zmęczonym. Mogą też działać zupełnie odwrotnie, wyzwalając rzeczy trudne do przewidzenia, ekstremalne zachowania, o które nie sposób było wcześniej się podejrzewać lub wzmacniając wszystko to, z czym wcześniej samemu sobie nie radziło. 

Dzieci i wszystko, co z nimi jest związane, to prawdziwa wielka niewiadoma, największa, jaka tylko może się pojawić w życiu każdego człowieka, kompletnie nieprzewidywalna, nieobliczalna, nieokiełznana, bardzo kosztowna, a mimo to nieustannie pożądana, zwłaszcza przez kobiety. Dzieci nie można sobie wybrać, tak samo, jak i one nie mogą sobie wybrać rodziców. Ma się je na czas jakiś, a wychowuje niekoniecznie zawsze dla siebie i z okazywaną w zamian wdzięcznością. Kłopoty bywają nawet wówczas, gdy są już dorosłe. Dzieci zmieniają całe życie i wszystko to, co było przed ich pojawieniem się. Są ogromnym ryzykiem, niczym skok na głęboką wodę, który wykonywany jest nie do końca świadomie, co jednak może być dobre, bo gdyby zawczasu wiedziało się o wszystkich trudnościach koniecznych do pokonania, wówczas pewnie decyzje o posiadaniu dzieci byłyby z łatwością, jednoznacznie odrzucane i traktowane jako zbyt mocno, sztucznie przereklamowane.

Oszukiwanie

Każdy oszukiwany jest na dwa sposoby – przez innych oraz przez samego siebie. Często to oszukiwanie może być wręcz zbawienne, gdyż – jeśli za bardzo się nie wnika – zapewnia spokój ducha i przynosi odprężenie. Wielu rzeczy i tego, jakie są naprawdę, nie warto wiedzieć, gdyż na długo lub bezpowrotnie zmieniają rzeczywistość, nastawienie, zachowanie, stosunek, często zupełnie niepotrzebnie, gdyż bez nadmiaru wiedzy wszelakiej żyje się o wiele lepiej, ciszej, spokojniej. Wiedzą to wszyscy, którzy w domach nie mają telewizorów lub unikający oglądania różnego rodzaju wiadomości, bowiem te dość często nakręcane są przez samych dziennikarzy tylko dlatego, że mają konkretny antenowy czas lub strony gazet, które muszą czymś wypełnić. Zamiast informacji dominują, cieszące się większym zainteresowaniem przekładającym się na większą oglądalność, sensacje. Ich powód staje się drugorzędny. Ważne, że są i że jest ich dużo. Jest czym się emocjonować. Tylko czy komukolwiek do czegokolwiek potrzebne są takie emocje? Tak, są potrzebne, choć niejednokrotnie byłoby lepiej bez nich. Nadmiar prawdy po prostu trwale szkodzi, zwłaszcza tej niewłaściwie podawanej i nieodpowiednio dawkowanej. Może wręcz zabić! Trzeba zatem bardzo uważać na siebie i innych, a oszukiwanie nie zawsze postrzegać jako kłamstwo celowo wymierzane sobie i innym, gdyż może oznaczać oszczędzenie prawdziwego i często zupełnie niepotrzebnego cierpienia, uniknięcie kłótni czy też nieporozumienia.