Śmierć

Na ogół wszyscy boimy się śmierci. Nie chcemy umierać, bo z umieraniem jest nam nie po drodze, bo jakoś tak trudno nam iść w nieznane. Boimy się, bo nie wiemy, co będzie po drugiej stronie, o ile druga strona w ogóle istnieje. Bez względu na to w kogo lub w co wierzymy, to istnienie drugiej strony raczej wolelibyśmy mieć zapewnione. To miejsce – oaza spokoju i łagodności – gdzie z łatwością się odnajdziemy i gdzie czekają nasi bliscy, którzy już wcześniej odeszli z tego świata. 
Wszystkich nas czeka śmierć, na którą w normalnych okolicznościach zwykle nikt nie czeka. Jest niechciana, a jednak do każdego przypisana. 
Tak naprawdę śmierć to ostateczny cel życia, a wiedzie do niego jedyna naprawdę pewna i konkretna droga, po której kroczymy od momentu narodzin. Nic na świecie nie jest bardziej pewne, co nie oznacza, że łatwo to przyjąć i się z tym pogodzić. Trudno wyobrazić sobie śmierć i ostateczną utratę kogoś bliskiego, a jeszcze gorzej jest, gdy próbujemy sobie wyobrazić siebie w procesie odchodzenia. Smutno jest, gdy ktoś umiera jeszcze za życia. 
Bez względu na wszystko, całe nasze dobro i niechęć do ostateczności, nie uciekniemy od śmierci, i czy chcemy, czy nie chcemy, to dojść musimy do kresu i zakończyć to, co było życiem, tym fizycznym, tu na ziemi. 

(Czytaj też wpis pt. „Nieuchronność".)