Kocham Warszawę!

Nienawiść to nic miłego ani dobrego, a mimo tego ciągle wielu ludzi się z nią obnosi i chwali niczym dumni rodzice sukcesami swoich dzieci. Jedni nienawidzą czegoś, inni kogoś. Wielu Polaków z dumą mówi wprost o swojej nienawiści do Warszawy i to zupełnie tak, jakby to było w dobrym tonie lub jakimś punktem honoru. Źle o Warszawie mówią ludzie spoza stolicy, jak też jej mieszkańcy, głównie ci przyjezdni, napływowi. Są też i rodowici Warszawiacy pogardzający swoim własnym miastem, jedyną polską metropolią, która każdego roku zmienia się i pięknieje, gdzie są najlepsze warunki i możliwości, by najpierw się dobrze wykształcić, a potem zrobić karierę i dostatnio żyć. Ludzie korzystający z wszelkich możliwych dobrodziejstw tego wielkiego miasta, jednocześnie nim pogardzają, a przecież mają tyle miejsc, które najpierw warto odkryć, następnie polubić, a potem szczerze i z całego serca pokochać.
Warszawa, odrodzona po II wojnie światowej niczym Feniks z popiołów, dostrzegana jest i podziwiana przez zagranicznych gości, którzy coraz częściej tu przybywają i czują się w stolicy Polski naprawdę dobrze, zatem też chętnie wracają, polecając też i innym wizytę w tej metropolii. Są też obcokrajowcy, którzy się tu osiedlają.
A ja, na przekór wszystkim tym, którzy są przeciw i psioczą, mówię i powtarzać będę, że kocham Warszawę i tej miłości nie zamierzam zamieniać na żadne inne uczucie, ani teraz, ani później.