Czy masz dla kogo...?

Są pytania, których lepiej nigdy nie zadawać, między innymi dlatego, że – jak się może okazać – nie ma na nie łatwych i prostych odpowiedzi. Ale jeśli już zostaną zadane, na przykład przez kogoś, to po prostu należy unikać szukania prawidłowej odpowiedzi i jej udzielania. Dlaczego? Dlatego, że tak może być po prostu łatwiej.

Często zdarza się, że wszystko jakoś się toczy, kręci w rutynie, powtarzalności, i w zasadzie dobrze lub nawet bardzo dobrze funkcjonuje. Jesteś w wirze codzienności i normalności. Robisz swoje i ani nie osiągasz żadnej euforii, ani też – co ważniejsze – nie cierpisz z tego powodu, aż tu nagle pojawia się ktoś, kto pyta: – Czy masz dla kogo robić to wszystko, co robisz?

Jeśli od razu, bez namysłu odpowiadasz: – Tak, mam! – to dobrze, a co jeśli nie wiesz lub nie masz takiej osoby, jeśli wszystko to, co robisz, musisz robić tylko i wyłącznie dla siebie, choć wolałbyś dla kogoś, bo to bardziej motywujące?

W jednej chwili, po tym jednym pytaniu wszystko to, wokół czego się kręcisz, może przestać mieć sens i całkowicie stracić znaczenie. Nawet bez kogoś obok na stałe też jesteś wiele wart, choćby tylko dla samego siebie, tyle tylko, że odkrycie tego na ogół jednak jest dość bolesne. Potem przychodzi oswojenie i zapomnienie. I znów wszystko zaczyna się jakoś toczyć, co przecież może być drogą prowadzącą do zmian. W końcu nigdy nie wiadomo, co się dalej stanie, kogo jutro poznamy i co z tego wyniknie.