Większość i silniejsi kontra mniejszość i słabsi

Mniejszość i słabsi zawsze muszą uważać na większość i silniejszych, muszą pozostać czujni, gdyż ich świat może się zmienić, i to niekoniecznie na lepsze. Zamiast ochrony mniejszości i słabszych, większość i silniejsi często z nimi walczą.
Większość nie zawsze ma rację i nie powinna dominować nad mniejszością, tak samo jak silni nie powinni dominować nad słabymi, chociaż w obu tych przypadkach jest to z łatwością możliwe. Rzecz jednak w mądrości większości i silniejszych, w świadomości, że mniejszość i słabsi nigdy ich nie zdominują ani im nie zagrożą, bez względu na to, jak bardzo będą głośni i swobodni. Ucisk dla ucisku nigdy się nie sprawdzał i nadal nie sprawdza, ale wynika z lęku albo nawet urojeń, które dobrze podsycane, często trafiają na odpowiedni grunt i ludzi gotowych do obrony tego, co wcale nie było i nie jest kwestionowane ani zagrożone, zwłaszcza przez mniejszość i słabszych. Walka o swoje prawa, szczególnie takie same, jakie ma już większość i silniejsi, nie jest atakiem na prawa kogokolwiek innego, za to nierówne traktowanie i preferowanie jednych przed drugimi jest po prostu dyskryminacją. 

Tylko głupcy atakują słabszych i bronią się, choćby prewencyjnie, gdy przez nikogo nie są zagrożeni ani atakowani. Tylko głupcy widzą zagrożenia tam, gdzie ich nie ma, czyli wśród mniejszości i słabszych. Ale nie ma się co dziwić, gdyż tylko głupcy niemal nieustannie szukają wrogów, wobec których będą mogli użyć nieuzasadnionej siły, którą z łatwością usprawiedliwią i wytłumaczą jako słuszną obronę swoich wartości.

Niemówienie

Niemówienie ma swoje wady i zalety. Ma też swoje uzasadnienie. W ciszy spokojnie można uznać, że coś po prostu nie istnieje. Nie ma tematu, zatem nie ma sprawy, w tym i ewentualnego problemu, którym raczej trzeba by było się zająć. Im mniej mówimy, tym pozornie mniej nas dzieli i przez to bardziej możemy się wydawać podobni do siebie, co zazwyczaj wcale nie jest prawdą, ale tak wygląda, i chyba właśnie o to chodzi, zwłaszcza w niemówieniu. 
Rzecz w tym, aby można było rozmawiać i aby rozmowa zawsze była na odpowiednim poziomie, z wzajemnym szacunkiem, bez względu na głoszone poglądy. Można i powinno się rozmawiać możliwie o wszystkim, słuchać tego, jacy naprawdę jesteśmy i jak bardzo różnimy się od siebie nawzajem, i aby odpowiednio, właściwie na to reagować, głównie tolerancją i empatią, wyrozumiałością i jeśli nie zrozumieniem, to chociaż próbą zrozumienia. 

Ważne, by dla drugiego człowieka zawsze mieć pomocną, otwartą dłoń, a nie zaciśniętą pięść, która siłą wyrównuje nierówności i zamyka usta tym, którzy chcą mówić różne rzeczy na wszelkie możliwe tematy. Ważne, by ciągle nie trafiać na mur, od którego się odbija i nie znajduje ani porozumienia, ani zrozumienia, bo niemal w każdej dyskusji wszyscy chcą mieć ostatnie zdanie, słowo, no i w końcu rację. W świecie, w którym każdy ma coś do powiedzenia, a nikt nie chce słuchać i nie słucha niczego i nikogo, najlepsze dla wszystkich byłoby niemówienie.